กุศลกรรมบถ  ๒๐

          เป็นฝ่ายตรงกันข้ามกับอกุศลกรรมบถ ๒๐  เป็นแต่ข้อความ  เป็นการงดเว้นการกระทำด้วยตนเอง  และการชักชวนผู้อื่นให้เว้นการกระทำ  ดังตัวอย่างต่อไปนี้คือ

  1. เว้นจากการฆ่าสัตว์ด้วยตนเอง
  2. เว้นจากการชักชวนผู้อื่นฆ่าสัตว์
  3. เว้นจากการลักทรัพย์ด้วยตนเอง
  4. เว้นจากการชักชวนผู้อื่นลักด้วย
  5. เว้นจากการผิดกาเมด้วยตนเอง
  6. เว้นจากการชักชวนผู้อื่นผิดกาเม
  7. เว้นจากการพูดเท็จด้วยตนเอง
  8. เว้นจากการชักชวนผู้อื่นเท็จด้วย
  9. เว้นจากการพูดส่อเสียดด้วยตนเอง
  10. เว้นจากการชักชวนผู้อื่นส่อเสียด
  11. เว้นจากการพูดหยาบด้วยตนเอง
  12. เว้นจากการชักชวนผู้อื่นพูดหยาบ
  13. เว้นจากการพูดเพ้อเจ้อด้วยตนเอง
  14. เว้นจากการชักชวนผู้อื่นพูดเพ้อเจ้อ
  15. เว้นจากการอยากได้ของผู้อื่นด้วยตนเอง
  16. เว้นจากการชักชวนผู้อื่นอยากได้ด้วย
  17. เว้นจากการคิดปองร้ายด้วยตนเอง
  18. เว้นจากการชักชวนผู้อื่นปองร้ายด้วย
  19. มีความเห็นชอบด้วยตนเอง
  20. ชักชวนผู้อื่นให้เป็นผู้มีความเห็นชอบ

         ผู้ประพฤติกุศลกรรมบถนั้นด้วยตน  พระพุทธองค์ตรัสว่าผู้นั้นเป็นสัตบุรุษ  เมื่อชักชวนให้ผู้อื่น  ประพฤติปฏิบัติด้วย  ย่อมได้ชื่อว่า  เป็นสัตบุรุษ (คนดี)  ยิ่งด้วยสัตบุรุษ (ยิ่ง) คือ  ดียิ่งกว่าคนดี  นั่นเอง