ถุงธรรม

      ภิกษุทั้งหลาย !  ภิกษุในธรรมวินัยนี้  ย่อมเล่าเรียนปริยัติธรรม(นานาชาติ) คือสุตตะ  เคยยะ  เวยยากรณะ คาถา  อุทาน  อิติวุตตกะ  ชาตกะ  อัพภูตธัมมะ  เวทัลละ,  แต่เธอไม่ใช่วันทั้งวัน  ให้เปลืองไปด้วยการเรียนธรรมนั้นๆ  ไม่เริดร้างจากการหลีกเร้น,  ประกอบตามซึ่งธรรมเป็นเครื่องสงบใจในภายในเนืองๆ.  ภิกาอย่างนี้แล  ชือว่า  ธรรมวิหารี (ผู้อยู่ด้วยธรรม)

      ภิกษุทั้งหลาย !  ภิกษุผู้มากด้วยปริยัติเราก็แสดงแล้ว,  ผู้มากด้วยการบัญญัติเราก็แสดงแล้ว,  ผู้มากด้วยความคิดเราก็แสดงแล้ว,  และธรรมวิหารี(ผู้อยู่ด้วยธรรม)เราก็แสดงแล้ว  ด้วยประการฉะนี้.

       ภิกษุทั้งหลาย !   กิจอันใดที่ศาสดาผู้เอ็นดูแสวงหาประโยชน์เกื้อกูล  อาศัยความเอ็นดูแล้ว  จะพึงทำแก่สาวกทั้งหลาย,  กิจอันนั้นเราได้ทำแล้วแก่พวกเธอทั้งหลาย.    ภิกษุทั้งหลาย !  นั่นโคนไม้ทั้งหลาย  นั่นเรือนว่างทั้งหลาย,    ภิกษุทั้งหลาย !  เธอทั้งหลายจงเพียรเผากิเลส,   อย่าได้เป็นผู้ประมาท,  เธอทั้งหลายอย่าเป็นผู้ที่ต้องร้อนใจในภายหลังเลย,  นี่แลเป็นวาจาเครื่องพร่ำสอนเธอทั้งหลายของเรา.