ทรงมีความชราทางกายภาพเหมือนคนทั่วไป

      ( ลำดับนั้น  พระอานนท์ผู้มีอายุ  ได้เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ  ถวายอภิวาทแล้วลูบคลำพระกายของผู้มีพระภาคอยู่  พลางกล่าวถ้อยคำนี้ว่า )

      “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ !  ข้อนี้น่าอัศจรรย์,  ข้อนี้ไม่เคยมีมาก่อน.  ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ !  บัดนี้ฉวีวรรณของพระผู้มีพระภาคไม่บริสุทธิ์ผุดผ่องเหมือนแต่ก่อน  และพระกายก็เหี่ยวย่นหย่อนยาน  มีพระองค์ค้อมไปข้างหน้า  อินทรีย์ทั้งหลายก็เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นไปหมด  ทั้งพระจักษุ โสตะ ฆานะ ชิวหากายะ.”

      อานนท์  !  นั่นต้องเป็นอย่างนั้น คือความชรามี(ซ่อน)อยู่ในความหนุ่ม,  ความเจ็บไข้มี(ซ่อน)อยู่ในความไม่มีโรค,  ความตายมี(ซ่อน)อยู่ในชีวิต,  ฉวีวรรณจึงไม่บริสุทธิ์ผุดผ่องเสียแล้ว  และกายก็เหี่ยวย่นหย่อนยาน  ตัวค้อมไปข้างหน้า  อินทรีย์ทั้งหลายก็เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นไปหมด  ทั้งตา  หู  จมูก  ลิ้น  กาย  ดังนี้.

      พระผู้มีพระภาคครั้นตรัสคำนี้แล้ว  ได้ตรัสข้อความนี้(เป็นคำกาพย์กลอน) อีกว่า:

                     โธ่เอ๋ย !  ความแก่อันชั่วช้าเอ๋ย ! 

                    ความแก่อันทำความน่าเกลียดเอ๋ย ! 

                    กายที่น่าพอใจ  บัดนี้ก็ถูกความแก่ย่ำยีหมดแล้ว

                    แม้ใครจะมีชีวิตอยู่ตั้งร้อยปี

                    ทุกคนก็ยังมีความตาย  เป็นที่ไปในเบื้องหน้า

                    ความตายไม่ยกเว้นให้แก่ใครๆ  มันย่ำยีหมดทุกคน.