การรอดชีวิต ไม่ตาย ไม่ได้เกิดมาจากปาฏิหาริย์ของหลวงพ่อ …องค์ใด ๆ ทั้งนั้น….การรอดชีวิตนั้น เกิดแต่บุญกรรมของตนเอง แต่บุญกรรมของตนเองนั้น อาจจะมีหลวงพ่อที่ห้อยคอเป็นอารมณ์ให้เกิดได้…เรียกว่าเป็น “อารัมมณปัจจัย” (รอดตายด้วยบุญของตนเอง แต่บุญนั้นเกิดแต่การระลึกถึงหลวงพ่อที่ห้อยคอ)

สัตว์ทั้งหลาย เมื่อยังไม่ถึงคราวตาย….จะไม่ตาย… สัตว์มีชีวิต จะตายด้วยเหตุ ๔ ประการ คือ

๑. อายุกขยักมรณะ (อายุ+ขย+มรณะ) ตายเพราะสิ้นอายุ เรียกว่า อายุขัย (สิ้นอายุ)
๒. กัมมักขยมรณะ (กัมม+ขย+มรณะ) ตายเพราะสิ้นกรรม คือ เพราะสิ้น ชนกกรรมและอุปัตถัมภกกรรม
๓. อุภยักขยมรณะ (อุภย+ขย+มรณะ) ตายเพราะสิ้นอายุและกรรมทั้งสอง
๔. อุปัจเฉทกมรณะ ตายเพราะมีอกุศลกรรมอื่น ๆ ที่รุนแรงเข้าไปตัดรอน…

     – ในคราวใด มนุษย์มีอายุขัย 100 ปี หรือเกินได้นิดหน่อย มนุษย์ก็จะตายลง ตามอายุขัยที่กำหนดนั้น… การตายเช่นนี้ เรียกว่า “ตายเพราะสิ้นอายุ”
     – พวกที่ไปเกิดเป็น สัตว์นรก เทวดา หรือพวกพรหม ที่เป็นโอปปาติกะ มักจะตายเพราะสิ้นกรรม คือบุญกรรมที่กระทำไว้ให้กำเนิดในภพภูมินั้น ๆ สิ้นสุดลง…
     – บางคราว ก็ตายเมื่อสิ้นอายุ และกรรมพร้อมกัน คืออยู่ครบอายุขัย และตายลงเมื่อสิ้นชนกกรรม และอุปัตถัมภกกรรม
     – มนุษย์และอบายสัตว์บางจำพวก เช่นสัตว์เดรัจฉานเป็นต้น …. อาจจะตายก่อนอายุขัย ด้วยอกุศลกรรมอย่างแรงเข้าไปตัดรอน มีการประสบอุบัติเหตุเป็นต้น….การตายเช่นนี้ เรียกว่า “อุปัจเฉทกมรณะ”

การทำบุญบางอย่าง ที่เรียกว่า “ทำบุญต่ออายุ, ต่อดวงชะตา…..” ชื่ออะไรก็แล้วแต่…. ช่วยให้ชีวิต หรืออายุยืนยาวได้หรือไม่ ???
คำตอบ มี ๒ กรณี คือ

๑. บุญ อันเกิดจากการสร้างบุญกิริยาอย่างใดอย่างหนึ่ง… อาจจะช่วยกางกั้นไม่ให้ผลแห่งบาปกรรมอันเป็นอกุศลที่รุนแรงเข้าไปตัดรอนชีวิตได้….. ไม่ตายด้วยอุปัจเฉทกมรณะอย่างใดอย่างหนึ่ง…. ก็ถือว่า ช่วยให้ชีวิตหรืออายุยืนยาวต่อไปได้…
๒. การได้ทำบุญไว้เสมอ ๆ ก็เป็นดุจคนไม่ประมาท (อปฺปมตฺตา น มียนฺติ ผู้ไม่ประมาท ชื่อว่า ย่อมไม่ตาย) เป็นสำนวนโวหาร
แท้จริงแล้ว ผู้ที่ไม่ตาย (อมจฺจปุคฺคโล) มีจำพวกเดียว คือ “พวกที่ไม่เกิด” เมื่อไม่เกิด ก็ไม่มีการตาย ไม่รู้จะเอาอะไรมาตาย ….. พวกที่ไม่เกิดอีกก็มีแต่พระอรหันต์จำพวกเดียวเท่านั้น…. ///

อีกอย่างหนึ่ง
– การตายของอบายสัตว์บางจำพวก คือสัตว์นรก อาจตายด้วยอำนาจของกุศลกรรมก็ได้ คือเมื่อสัตว์นรกนั้นมีจิตระลึกถึงบุญกุศล หรือเกิดบุญกุศลขึ้นในจิตใจ สัตว์นรกนั้นอาจตายจากนรกนั้น แล้วไปเกิดในภพภูมิใหม่ มีมนุสภูมิ เป็นต้น ได้
การเกิดกุศลในจิตแล้วตาย ก็เรียกว่า ตายด้วยอุปัจเฉทกมรณะ คือ บุญกุศลเข้าไปตัดรอน ได้เช่นกัน…เรียกว่า บุญกุศล เข้าไปตัดรอนบาปอกุศล ที่ทำให้ไปเกิดเป็นสัตว์นรกนั้นได้ //

แต่ โอกาสที่บุญกุศลจะเกิดแก่สัตว์นรกนั้น ท่านตรัสว่าเป็นไปได้ยากยิ่งนัก….

—————————–

VeeZa

๑๒ พฤศจิกายน ๒๕๖๐