บันทึกความจริง กรณีพระมหาอภิชาติ

——————————

กรณีพระมหาอภิชาติ ปุณฺณจนฺโท วัดเบญจมบพิตร ลาสิกขาโดยอำนาจของรัฐ คงเป็นที่ทราบทั่วกันแล้ว

ผมมีเรื่องจะขอแรงญาติมิตรครับ

คือผมได้อ่านความเห็นของคนทั้งหลายแล้วทั้งพวกที่ชมและพวกที่ชัง

พวกที่ชม ก็ยกย่องพระมหาอภิชาติ (ขอเรียกตามสถานะเดิมนะครับ) ว่าเป็นวีรบุรุษของพระพุทธศาสนา ชื่นชมยินดีในสิ่งที่ท่านทำ

พวกที่ชัง ก็เหยียบย่ำซ้ำเติมกันอย่างสนุกปาก ตำหนิติเตียนในสิ่งที่ท่านทำ

เราพลาดอะไรไป ทราบไหมครับ

ความจริงครับ – เราพลาด “ความจริง”

พวกที่ชื่นชมก็มองหาแต่สิ่งที่ดีของพระมหาอภิชาติ
พวกที่ชิงชังก็มองหาแต่สิ่งที่เสียของพระมหาอภิชาติ

จะมีสักกี่คนที่มองหาความจริง-และรู้เห็นตามความเป็นจริง

เมื่อเราถูกอคติคือความชอบความชังบังตา เราก็มองไม่เห็นความจริง

สมดังที่พระพุทธองค์ตรัสไว้ว่า บุคคลผู้ถูกความชอบ ความชัง ความหลงครอบงำ ย่อมไม่รู้ไม่เห็นตามความเป็นจริง (ดู: ปริพาชกสูตร ติกนิบาต อังคุตตรนิกาย พระไตรปิฎกเล่ม ๒๐ ข้อ ๔๙๔)

ผู้ก่อการตัวจริงอาศัยอคติของเราที่ไม่เห็นความจริงนั่นเองเป็นที่แฝงตัวกระทำการต่างๆ ได้อย่างปลอดโปร่ง-เพราะไม่มีใครรู้ความจริง

———————

ผมจึงใคร่ขอแรงญาติมิตรที่หาข้อมูลเก่งๆ รวบรวมเหตุการณ์ตั้งแต่แรกเริ่มจนถึงปัจจุบันว่ามันเกิดอะไรขึ้นจึงเป็นเช่นนั้น

วางความชอบความชังไว้ข้างหนึ่งก่อน

หาความจริงแท้ๆ ล้วนๆ รายงานข่าวล้วนๆ
ไม่ต้องระบายสีใส่ไข่ใส่ความเห็นใดๆ ลงไป

ทำโดยปลอดจากอคติ

หาความจริงแบบสรุปเหตุการณ์ ใคร ทำอะไร ที่ไหน เมื่อไร อย่างไร ทำไม

เรียบเรียงไว้เหมือนจดหมายเหตุ ให้มีรายระเอียดมากที่สุดตามที่เกิดขึ้นจริงๆ

ผมเห็นว่าเรื่องนี้เป็นประวัติศาสตร์ส่วนหนึ่งของพระพุทธศาสนา เรื่องที่รวบรวมนี้จะมีประโยชน์อย่างยิ่งในการศึกษาประวัติศาสตร์พระพุทธศาสนาในอนาคต

คนในอนาคตจะได้ไม่ต้องมานั่งเดา หรือจินตนาการเอาเอง หรือระบายสีใส่ไข่กันตามใจชอบเหมือนเหตุการณ์ทั้งหลายในอดีต

ผมตระหนักดีว่า การขอร้องขอแรงใดๆ ผ่านทางเฟซบุ๊กนี้มักมีค่าเป็นศูนย์ – คือเท่ากับพูดกับอากาศธาตุ

แต่กระนั้นผมก็หวังว่าอาจจะมีพวกเราสักคนหนึ่งที่ระลึกได้ และมีสติมากพอที่จะเห็นแก่ประโยชน์ของพระศาสนา

ดังนั้น ถ้าท่านใดมีความสามารถทางนี้ ขอวิงวอนให้ช่วยทำไว้ด้วยครับ ในขณะที่ข้อมูลหลักฐานยังสดๆ ใหม่ๆ

เพราะถ้านานไป เรื่องนี้จะถูกระบายสีจนไม่รู้ว่าความเป็นจริงคืออะไร

เหตุการณ์ในประวัติศาสตร์ ไม่ว่าจะประวัติศาสตร์เมื่อปีที่แล้ว เช่นกรณีท่านเจ้าพระคุณสมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์ วัดปากน้ำ กับคดีรถหรู

ประวัติศาสตร์เมื่อ ๕๐ กว่าปีมาแล้ว เช่นกรณีพระพิมลธรรม

หรือประวัติศาสตร์ทางการเมือง เช่นการชุมนุมในกรุงเทพฯ เมื่อ ๕ ปีที่แล้ว

หรือเหตุการณ์ ๑๔ ตุลา ๑๖

หรือเปลี่ยนแปลงการปกครองเมื่อ ๒๔ มิถุนายน ๒๔๗๕

หรือถอยไปไกลถึงสมัยกรุงธนบุรีกับต้นรัตนโกสินทร์

ฯลฯ

เหตุการณ์ทั้งหลายเหล่านั้น เมื่อถึงวันนี้เราก็ได้แต่ระบายสีใส่จินตนาการกันอย่างสนุกสนาน-ว่ามันน่าจะเป็นอย่างนั้น มันน่าจะเป็นอย่างนี้

โดยที่ไม่มีใครรู้ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงๆ คืออย่างไร

นั่นก็เพราะไม่มีใครบันทึกความจริง-ที่ปลอดจากอคติ-ไว้นั่นเอง

หรือถ้าจะมีใครยืนยันว่าความจริงคืออะไร ก็ต้องยืนยันตามที่มีผู้บันทึกไว้นั่นเอง

คงจะเห็นความสำคัญของการบันทึกความจริงกันแล้วนะครับ

จึงขอแรงญาติมิตรที่ถนัดทางเก็บบันทึกข้อมูลโปรดช่วยกันทำงานสำคัญครั้งนี้

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ท่านที่ชอบพูดว่ารักพระศาสนา เป็นห่วงพระศาสนา

ถึงเวลาที่จะช่วยกันทำงานเพื่อพระศาสนาแล้วแหละครับ

และถ้าพระมหาอภิชาตยังมีชีวิตอยู่ ก็ขอร้องให้ท่านกรุณารีบบันทึกความจริงไว้ด้วยนะครับ เพราะชีวิตของผู้ที่ตกเข้าไปในกระแสการเมืองแบบนี้เป็นของไม่แน่นอนอย่างยิ่ง

ผมขออนุญาตตั้งชื่อให้เป็นลำลองไว้ก่อนนะครับ –

“บันทึกความจริง กรณีพระมหาอภิชาติ”

ขอบพระคุณล่วงหน้าครับ

นาวาเอก ทองย้อย แสงสินชัย
๒๒ กันยายน ๒๕๖๐
๑๖:๑๒