ด้วยความรู้สึกที่เป็นไปเฉพาะส่วนตัว

การที่โคชและเด็ก ๆ นักฟุตบอลทีมหมูป่าที่ติดอยู่ภายในถ้ำหลวง…และได้รับการช่วยเหลือจากผู้คนหลาย ๆ ฝ่าย ทั้งชาวไทยและต่างประเทศ อย่างที่ไม่เคยมีเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน…

ในตอนแรก ผู้เขียนเคยให้ความเห็นไว้ว่า การที่น้อง ๆ ทั้ง ๑๓ คน จะรอดจากถ้ำ จะไม่เป็นอันตรายใด ๆ นั้น ก็ขึ้นอยู่กับปัจจัย ๒ ประการ คือ

๑. ได้รับการช่วยเหลือทันเวลา
๒. ด้วยบุญกุศลของน้อง ๆ เอง ที่บุญกรรมยังไม่สิ้นและอุปัจเฉทกมรณะไม่เข้าไปตัดรอน

เมื่อน้อง ๆ ทุกคนได้รับการช่วยเหลือสำเร็จ และทุกคนปลอดภัย ประกอบกับการได้มีข่าวออกมาว่า “โคชเอก ได้รับการบรรพชาอุปสมบท เป็นเวลา 10 ปี ได้เคยปฏิบัติกรรมฐาน…และได้นำกรรมฐานวิธีทำสมาธินั้น มาปฏิบัติในขณะที่ติดอยู่ภายในถ้ำ” ก็ยิ่งเพิ่มความเชื่อที่ว่า “น้อง ๆ เหล่านั้น จะรอดปลอดภัยใด้วยบุญกุศลของน้อง ๆ เอง”
และการณ์ที่ทั่วโลกให้ความสนใจ ผู้คนต่างหลั่งไหลมามาให้การช่วยเหลือด้วยวิธีต่าง ๆ นั้น พวกเขาเหล่านั้น ก็มาด้วยอำนาจแห่งบุญกุศลของน้อง ๆ นั่นเอง แม้ทุกคนจะอ้างว่ามาด้วยเหตุผลใด ๆ ก็ตาม…แต่เหตุผลนั้น ๆ ย่อมเป็นไปด้วยอำนาจนแห่งบุญกุศลของน้อง ๆ เหล่านั้น ทั้งนั้น ฯ

“บุญ” ว่าโดยที่เป็นไปในฝ่ายของโลกียะแล้ว ที่เกิดแต่สมาธิ ย่อมเป็นบุญที่มีอานิสงส์ยิ่งใหญ่กว้างขวางนับประมาณมิได้… ให้ทาน ร้อยครั้งพันครั้ง ไม่เท่าการได้ทำกรรมฐาน ทำจิตให้สงบเพียงครั้งเดียว และยิ่งสมาธินั้นเป็นไปแต่ศีลที่บริสุทธิ์ และสรณคมน์อันเป็นไปในพุทธศาสนาแล้ว อย่าว่าแต่มนุษย์จะขวนขวายช่วยเหลือเลย…แม้เทวดาทั้งหลาย ก็จะช่วยเหลือ…

บุญกุศลอันเกิดแต่การทำสมาธิกรรมฐานในอดีตของโคชเอกพล ในขณะเพศนักบวช และบุญกุศลที่ก่อขึ้นในขณะอยู่ในถ้ำพร้อมกับน้อง ๆ อีก ๑๒ คนนั้น…เป็นกุศลอุปัตถัมภกกรรม และเป็นแรงบันดาลใจผลักดันให้การช่วยเหลือเป็นไปอย่างกว้างขวาง อย่างไม่เคยมีมาก่อน…นี่เป็นไปด้วยอำนาจแห่งบุญกุศลโดยแท้…

==============

“จิรํ ติฏฺฐตุ สทฺธมฺโม”
VeeZa

๑๓ กรกฎาคม ๒๕๖๑