หมายเหตุ : ผู้เขียนแสดงความเห็นในเรื่องนี้ โดยอาศัยหลักวิชาการทางพุทธศาสนาเท่านั้น …มิได้มีความต้องการวิพากษ์วิจารณ์ผู้เสียชีวิต (เราเสียใจ และสลดในธรรม กับโศกนาฎกรรมที่เกิดขึ้นในครั้งนี้)

ความคิดเรื่องฆ่าตัวตาย…ด้วยสาเหตุเพราะถูกกลั่นแกล้งทางอินเตอร์เนท น่าจะเป็นสาเหตุอันหนึ่ง หรือเสี้ยวหนึ่ง ของสาเหตุทั้งหมด….เพราะเหตุปัจจัยในการที่ทำให้บุคคลเมื่อประสบปัญหาอย่างใดอย่างหนึ่งแล้ว ต้องจบชีวิตของตนเองลงด้วยการฆ่าตัวตาย มีมากมาย…สมมติว่า มีการทดสอบอย่างวิธีวิทยาศาสตร์ ให้คน 100 คน มาประสบปัญหาอย่างเดียวกัน คือถูกกลั่นแกล้งทางอินเตอร์เนทในเคสเดียวกันนี้… ผลที่ออกมา แน่นอนว่า จะมีคนเพียงบางส่วนเท่านั้นที่คิดฆ่าตัวตาย และอาจจะเป็นจำนวนน้อยด้วยซ้ำ… มีคำถามว่า “แล้วคนที่เหลือ ซึ่งอาจจะเป็นจำนวนมาก เมื่อประสบปัญหาเช่นนี้แล้ว ไม่คิดฆ่าตัวตาย เพราะเหตุอะไร?”

ตรงนี้จึงสรุปสั้น ๆ ว่า “การถูกกลั่นแกล้งทางอินเตอร์เนท ไม่ใช่เป็นสาเหตุหลักที่ทำให้คนคิดฆ่าตัวตาย” คนที่คิดฆ่าตัวตาย จึงต้องมีสาเหตุอย่างอื่นเข้าไปประกอบร่วมด้วย…”

และในขณะเดียวกัน กลุ่มบุคคลที่ไม่คิดฆ่าตัวตาย ก็มีเหตุปัจจัย หรือเหตุผลในการไม่คิดฆ่าตัวตาย อาจจะเหมือนกัน หรือแตกต่างกันไป… แต่โดยสรุป สำหรับบุคคลที่คิดฆ่าตัวตาย พอจะมีสาเหตุหลัก ๆ ดังนี้ คือ

๑. แรงผลักดันภายนอก
๒. แรงผลักดันภายใน
๓. แรงผลักดัน คือ อกุศลกรรม

– แรงผลักดันภายนอก ก็คือ อารมณ์ (สิ่งที่ถูกรับรู้ทางตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ) สิ่งแวดล้อม ทั้งที่เป็นบุคคล และสถานที่… ภาวะทางเศรษฐกิจ สังคม และครอบครัว…ซึ่งเป็นเหตุกระตุ้นให้บุคคลตัดสินใจในการฆ่าตัวตายได้…อย่างเคสที่ยกมา สังคมภายนอก เป็นสาเหตุสำคัญเลยทีเดียว…
– แรงผลักดันภายใน ก็คือ สภาพจิตใจ ประสบการณ์ สติ ปัญญา การขาดความรู้ความเข้าใจในปัญหาต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น…รวมไปถึงการขาดภาวะที่เรียกว่า บุญกุศล หรือผลแห่งบุญกุศลที่จะมาขัดขวางบีบคั้นให้ผลแห่งอกุศลกรรมที่กำลังให้ผลอยู่นั้นเบาบางลงไป (กุศลอุปปีฬกกรรม)
– แรงผลักดัน คือ อกุศลกรรม ได้แก่ อำนาจแห่งอกุศลกรรมในอดีตที่ส่งผลมาสนับสนุน (อกุศลอุปัตถัมภกกรรม) ให้ผลแห่งอกุศลกรรมที่บุคคลกำลังได้รับอยู่นั้น รุนแรงยิ่งขึ้นไป คือหมายความว่า ผลแห่งอกุศลกรรมนั้น มาผลักดันให้บุคคลกระทำกรรม คือการฆ่าตนเองได้

*** “การฆ่าตนเอง หรือฆ่าตัวตาย” เป็นการกระทำอย่างหนึ่ง ที่เกิดขึ้นด้วยอกุศลจิต ที่มีมูลคือโทสะ และโมหะ เพราะฉะนั้น “การฆ่าตัวตายนั้นจึงจัดว่าเป็นอกุศลกรรม เพราะสำเร็จมาด้วยอำนาจจิตที่เป็นอกุศล”

ในฝ่ายที่ไม่คิดฆ่าตัวตาย… ก็จะมีนัยะตรงข้าม

ในส่วนนี้มีนัยสำคัญ ที่ทางโลก หรือทางวิทยาศาสตร์ ก็ไม่สามารถอธิบายได้อย่างแจ่มแจ้ง โดยเฉพาะแม้จะมีวิชาจิตวิทยา (Psychology) ก็ยังอธิบายไม่ได้อย่างสมบูรณ์เหมือนดั่งพุทธศาสนา โดยเฉพาะปัจจัยที่อยู่ภายในจิตใจของบุคคล และปัจจัย คือ ผลแห่งบาปอกุศล หรือผลแห่งบุญกุศล…

ในทางพุทธศาสนา ให้ความสำคัญทั้งเหตุปัจจัยที่เป็นทั้งภายในและภายนอก แต่จะเน้นหนักไปในเรื่องของการกระทำที่เป็นอกุศล(บาป) และกุศล (บุญ) ของแต่ละบุคคลที่ได้กระทำไว้แล้ว

และเนื่องจากว่า “การฆ่าตัวตาย” เป็นการกระทำที่เป็นอกุศล (บาป) สาเหตุหลักสำคัญก็คือ แรงกระตุ้นอันเป็นผลมาจากบาปอกุศลนั่นแหละเป็นตัวเข้าไปสนับสนุนการกระทำ คือการฆ่าตัวตายนั้น…ฯ และผลแห่งบาปอกุศลนั้น ก็ไม่หนีไปจากบาปอกุศลที่มาจากการฆ่า ทำลายสิ่งที่มีชีวิต (คน-สัตว์) หรือการกระทำที่เป็นการบีบคั้นให้คนหรือสัตว์ ต้องทรมานและคิดฆ่าตัวตาย…ผลแห่งบาปอกุศลนั้น มันก็จะคอยติดตาม เป็นประดุจคอยกระซิบเตือนว่า เมื่อเราประสบปัญหา แก้ไขไม่ได้ก็ให้ฆ่าตัวตาย” อย่างนี้เป็นต้น…ฯ เวลาที่ผลแห่งบาปอกุศลที่บุคคลได้กระทำไปแล้วมันจะให้ผล ก็จะให้ผลทางทวารทั้ง ๖ คือ ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ
– ให้ผลทางตา ก็คือ เห็นในสิ่งที่ไม่ดี เห็นในอารมณ์ที่เป็นอนิฏฐารมณ์
– ให้ผลทางหู ก็คือ ได้ยินเสียงที่ไม่ดี เป็นเสียงบ่น เสียงด่า เสียงนินทา ว่าร้ายต่าง ๆ
– ให้ผลทางจมูก ก็ได้ดมกลิ่นที่ไม่ดี เช่นอยู่ในสถานที่ที่ไม่เหมาะสม เหม็นกลิ่นน้ำเน่า น้ำคลำ…กลิ่นอุจจาระปัสสาวะ…เป็นต้น
– ให้ผลทางลิ้น ได้ลิ้มรสอาหารที่ไม่ดี เป็นอนิฏฐารมณ์
– ให้ผลทางกาย กระทบโผฏฐัพพารมณ์ที่ไม่ดี เช่นกระทบของแข็งเกินไป…เช่น โดนค้อนทุบหัว โดนหมัดเข้าเบ้าตา… โดนทุบตี หรือโดนอากาศที่ร้อนเกินไป หนาวเกินไป… อันมีผลก่อให้เกิดความทุกข์ทางกาย
– ให้ผลทางใจ เป็นอารมณ์ที่ไม่ชอบใจ เป็นอนิฏฐารมณ์ต่าง ๆ

ข้อสำคัญ คือ

– ตัวที่ทำหน้าที่เห็น (จักขุวิญญาณ)
– ตัวที่ทำหน้าที่ได้ยิน (โสตวิญญาณ)
– ตัวที่ทำหน้าที่รู้กลิ่น (ฆานวิญญาณ)
– ตัวที่ทำหน้าที่รู้รส (ชิวหาวิญญาณ)
– ตัวที่ทำหน้าที่ถูกต้องโผฏฐัพพารมณ์ (กายวิญญาณ)
– ตัวที่ทำหน้าที่รับอารมณ์บางอย่างที่เป็นอกุศลที่เกิดทางมโนทวารนั้น (มโนวิญญาณธาตุ)
ทั้งหมดที่รับอารมณ์ไม่ดี เป็นอนิฏฐารมณ์นี้ เป็นวิปากจิต คือเป็นผลแห่งอกุศลกรรมในอดีต ส่งผลมาให้เกิดการรับรู้อารมณ์ต่าง ๆ

ในปัจจัย 24/47 ในคัมภีร์มหาปัฏฐาน (คัมภีร์ที่ ๗ ในอภิธรรมปิฎก) กล่าวถึงเหตุ ปัจจัย ไว้ครอบจักรวาฬ ครบถ้วนกระบวนความ ทั้งเหตุปัจจัยที่เป็นภายใน – ภายนอก, ที่เป็นทั้งบุญ ทั้งบาป, ทั้งที่เป็นปัจจุบัน อดีต อนาคต, ที่เป็นทั้งบัญญัติ และปรมัตถ์…ซึ่งไม่มีศาสตร์ใด ๆ ในโลกที่จะแสดงได้พิศดารและเที่ยบเท่าได้ …

อาศัยเหตุปัจจัยที่ท่านกล่าวไว้นั่นแหละ มาอธิบายได้ว่า “บุคคลที่ฆ่าตัวตายนั้น ฆ่าตัวตายเพราะมีเหตุปัจจัยอะไร มาเกื้อหนุน”
VeeZa
๗ พฤษภาคม ๒๕๖๐