ปกติชีวิต ๑๐ วัย

  1. มันททสกะ วัยอ่อน ๑ – ๑๐ ขวบ  เล่นฝุ่นเล่นดิน
  2. ขิฑฑทสกะ วัยสนุก ๑๐ – ๒๐ ปี  (อาบน้ำบ่หนาว)
  3. วัณณทสกะ วัยงาม ๒๐ – ๓๐ ปี  เป็นวัยหนุ่มสาว (เกี้ยวสาว (หนุ่ม) บ่เบื่อ)
  4. พลทสกะ วัยมีกำลัง ๓๐ – ๔๐ ปี  เป็นวัยที่ทำการงานเป็นหลักเป็นฐาน (ตรองทุกเมื่อ)
  5. ปัญญาทสกะ วัยที่มีปัญญาสมบูรณ์ ๔๐ – ๕๐ ปี  รู้จักเหตุผลกาลเทศะ รู้จักประโยชน์ไม่ใช่ประโยชน์ (เมื้อก่อนไก่)
  6. หานิทสกะ วัยมีกำลังน้อย ๕๐ – ๖๐ ปี  เริ่มอ่อนเพลียไปไหนต้องพักผ่อนมาก (ไป่บ่ฮอด)
  7. ปัพภารทสกะ วัยชรา ๖๐ – ๗๐ ปี  ผม ฟัน หู ตา  เปลี่ยนแปลงไป  ไม่ค่อยอยากไปไหน (นอนทอดหุ่ย)
  8. วังกาทสกะ วัยหลังค่อม ๗๐ – ๘๐ ปี  บางคนเริ่มหาไม้เท้าค้ำจุนเวลาเดินทาง (เป่าขลุ่ยบ่ดัง)
  9. โมมูหทสกะ วัยขี้หลงขี้ลืม ๘๐ – ๙๐ ปี  ได้หน้าลืมหลังบางคนพูดผิด ๆ ถูก ๆ ก็มี (ตีระฆังดังเหง่ง)
  10. สยนทสกะ วัยนอน ๙๐ – ๑๐๐ ปี  บางคนกินนอนอยู่ข้างที่นอน  รอวันตาย  น้อยคนที่จะแข็งแรงดี  บอกว่ายังตีปีปดังก็มี (ร้องเพลงบ่ได้)

๑๐๐ ปีขึ้นไป (เป็นไข้ก็ตายไม่เป็นก็ตาย)

ผู้ใดเจริญวิปัสสนากัมมัฏฐานไว้แต่บัดนี้  ชื่อว่าเป็นผู้ไม่ประมาทจะไม่หลงเมื่อทำกาลกิริยา