Search

สุภาษิต สำนวนไทย ๑๓ (จบบริบูรณ์)

ต้องยอมเข้าเนื้อ เมื่อเล่นกับแมว คงจะไม่แคล้ว ต้องถูกแมวข่วน
ระวังจะผิด ต้องคิดทบทวน ตระหนี่ถี่ถ้วน ธุระปะปัง
เล็กกระหลิวปิ๋ว ขี้ริ้วขี้เหล่ จะสรรเสริญทะเล จงยืนบนฝั่ง
เป็นข้าแผ่นดิน ใช้ลิ้นจงระวัง ทำให้คนรักชัง ไปได้ทั้งเมือง
เข้าพระเข้านาง เอวบางร่างน้อย ทำหน้าอ้อยสร้อย ปล่อยไปตามเรื่อง
หน้าเป็นผีตายซาก รากเขียวรากเหลือง กระด้างกระเดื่อง กินแหนงแคลงใจ
ชอบเคี่ยวชอบเข็ญ ถึงเป็นแม่ผัว ก็อย่าลืมตัว ว่าเคยเป็นสะใภ้
ใจดีแก้ได้ ใจร้ายแก้ไหม คนละมือละไม้ อย่าใจจืดใจดำ
เศรษฐีคนขี้ตระหนี่ นี่แหละคือคน จนกว่าคนจน หาเช้ากินค่ำ
ช้างย่อมรักงา ปลาย่อมรักน้ำ แทงถูกใจดำ ระยำตำบอน
ตกที่นั่งพระราม อย่ามาตามให้ยาก เป็นคนปากมาก ขอฝากไว้ก่อน
โกรธฟูกอย่าตีเบาะ โกรธเมาะอย่าตีหมอน อ้วนเป็นหมูตอน คงเส้นคงวา
เป็นข้าช่วงใช้ เป็นไก่รองบ่อน น้ำมีขี้ตะกอน ปล่อยให้นอนก้น
ความจริงย่อมหนี ความจริงไม่พ้น ไม่มัวหลงกล อุดหนุนจุนเจือ
ต้นเท่านิ้วก้อย ใบห้อยถึงดิน เอาเม็ดมากิน ไม่เหม็นไม่เบื่อ
ใจเต้นตึกตึก ไปฮึกสู้เสือ พูดแล้วไม่เชื่อ ต้องเสียน้ำตา
ผักเบี้ยไม่ขึ้นร้าน ขี้คร้านเหมือนเรือด หน้าตาซีดเผือด เดือดจะเป็นบ้า
พูดไปแค่ศอก ออกไปแค่วา ตีเมียอย่าดูหน้า พันพร้าอย่าดูคม
พูดพอประมาณ ไม่รำคาญคนฟัง ดูหน้าดูหลัง ระวังตกหล่ม
แอบเล่นไม่ซื่อ จับมือใครดม ต้องแก้ทีละปม ลดหย่อนผ่อนคลาย
ผู้หญิงต้องฝึกตน ปรนนิบัติสามี ตามประเพณี ผัวไม่มีแหนงหน่าย
ขลาดนักเสียการ หาญนักเสียกาย ความเป็นความตาย มันไม่จีรัง
หกคะเมนเคนเก้ จระเข้ขวางคลอง ข้างขึ้นเดือนสิบสอง น้ำนองเต็มฝั่ง
มีแต่คนชม ไม่มีคนชัง ต่อหน้าลับหลัง สำเร็จด้วยเพียร
อันความสงสาร คือรากฐานความรัก ช่างกลึงพึ่งช่างชัก ช่างสลักพึ่งช่างเขียน
เป็นคนนอกรีด อดีตคือบทเรียน อยู่นอกสังเวียน ชอบเล่นรังแก
ขี้ข้าได้ดี แม่รีแม่แรด ออกจะแก่แดด อีแหลดแจ๊ดแจ๋
ยิ่งหยุดยิ่งไกล ยิ่งไปยิ่งแก่ มโนราโรงแพ้ มันบ่แน่หรอกนาย
เกลียดขี้อ่อนขี้แก่ ดีแต่นั่งพ่น ถ้าหากกลัวจน ก็ต้องรีบขวนขวาย
เป็นสาวเป็นแส้ อย่าแร่ไปสู่ชาย อาจมีอันตราย เสียเนื้อเสียตัว
ชอบเล่นเป็นเด็ก เป็นเจ๊กตื่นไฟ ผู้หญิงไม่มีภัย แต่อาจร้ายกว่าเสือ
ต้องกลืนทั้งขม ต้องอมทั้งหวาน ใหญ่โตมโหฬาร มืดฟ้ามัวดิน

======== จบบริบูรณ์ =========

เรื่องในหมวดเดียวกัน

Related posts