“เวเทหิ !” พระเจ้าพิมพิสารตรัส
ด้วยพระกระแสเสียงซึ่งปรากฏแก่
พระนางเสมือนเสียงสะท้อนจากภูเขา

“ความเป็นกษัตริย์สุขุมาลชาติของเรา
หรือของใครๆก็ตาม
หรือความเป็นนั่นเป็นนี่ทั้งปวง
นั่นเป็นเพียงเปลือกของคน
หาใช่เป็นตัวคนที่แท้จริงไม
..

มนุษย์เราบางทีก็วัด
คุณค่าของคนกันที่เปลือก
ยิ่งมีเปลือกหนามากเท่าใด
ก็แสดงถึงความเป็นคน
อันสมบูรณ์มากขึ้นเพียงนั้น
..

แต่ความจริงหาเป็นเช่นนั้นไม่
บางทีคนบางคนยิ่งเปลือกหนามาก
ยิ่งมีความเป็นคนน้อยลงทุกท
..

ความเป็นมนุษย์อันสมบูรณ์
ทั้งร่างกายและจิตใจนั้น
อาจจะอยู่ในเรือนร่างของบุคคล
ซึ่งสังคมพากันรังเกียจก็ได
..
สังคมยิ่งปลอมมากขึ้นเท่าใด
ก็ย่อมรังเกียจของแท้ของจริงมากขึ้นเท่านั้น

..

มนุษย์เรายิ่งแสวงหาความสุข
ชอบใจในความสุขปลอมๆ
มากขึ้นเพียงใด
ความสุขที่แท้จริงก็ลดลงมากเพียงนั้น

ยศศักดิ์ ตำแหน่ง ฐานะ
เหล่านี้เป็นเปลือกของคน
เป็นสิ่งห่อหุ้มมิให้เห็นตัวคนจริง
บางคนหลงใหลในเปลือกของตน
จนความเป็นมนุษย์ไม่เหลืออยู่
ในเรือนร่างกายเลย เสมือนใบ้บ้าไป

#ธรรมนิยายอิงชีวประวัติ #จอมจักรพรรดิอโศก
บท ๗ #ความเป็นมาแห่งผู้สร้างนครปาฏลีบุตร
ตอน #ภายในพันธนาคารแห่งเบญจคีรีนคร ตอน ๑๐
โดย วศิน อินทสระ
#เพจอาจารย์วศิน อินทสระ

ภาพ Radhe Shyam??